سه شنبه, 03 بهمن 1396 23:04

حکومت اسلامی و ایجاد آرامش در جامعه

حکومت دینی بسط و القای آرامش در میان مردم

 

از جمله اهداف ایجاد حکومت دینی بسط و القای آرامش در میان مردم است. آرامشی که در پرتو آن مردم با امید و نگاه به جلو در محیط زندگی خویش احساس آسودگی روحی و روانی کنند. قطعا جامعه روح آسوده, محیط زیبا تر و مناسب تری برای گسترش و پذیرش  شعارها و رفتارهای توحیدی خواهد بود. ارتباط بدون انکار دین و دنیا, در محیط انسانی, لوازم خاص خود را برای تبلیغ و تحقق آرمانهای خدا محور دارد.

از این دست , شعارهای خدایی مبلغان اصلی خدا محوری, یعنی انبیاء و اوصیاء ایشان در همین مدار است. دنیای آرام, الزاما, نه به معنی دنیا پرست کردن آحاد جامعه, بلکه مؤمن به آسودگی و آرامش روح و روانش از سایرین متمایز است. تلاش های  وارستگان در تبیین روح آرام و آسوده در طول تاریخ بشری از همین دست بوده است. اساسا شعار اصلی, اطمینان قلب با یاد خدا, مبیّن نیاز فطری بشر به آرامش روح است. نبیّ مکرم اسلام در زمانی که حکومت دینی به پا میکنند, در ترویج این نیاز بشری همت دارند. به دنبال مفاسدی که روح وروان جامعه را می آلایند, راهکارهای  مقابله با آن را معرفی میکنند.

برای مثال تقابل فقر و دین را خطری برای مؤمنانه زیستن معرفی مینمایند. یا قدرت داری ظالمان را و زیر پا نهاده نشدن عدالت را آفت حکومت خدا محور می دانند. لذا تلاش در برابر ظلم و احیاء و بسط عدالت را وظیفه حکومت دین مدار می دانند. دلجویی از فقرا , مظلومان, ایتام , ضرر دیدگان جنگها, مریضها و طبقات دیگر از جامعه را که به نحوی در مضیقه های مادی و عاطفی قرار دارند را عبادت و نزدیکی به خدا می دانند. دوستی با یکدیگر , ایثار برای هم نوع, غم خواری با ستم دیده , یاری ناتوان, قرض دادن در مسائل مادی , انفاق و ترویج آگاهی از حال یکدیگر, از ارزشهای جامعه دین محور و خداپرست معرفی می شود. مردم در حکومت دین مدار هرچقدر در برابر یکدیگر مسئول هستند, حاکمان دو صد چندان مسئولترند.

لذا پس از نبّی مکرم اسلام(ص) , امیر مؤمنان علی(ع) آنگاه که عزم حکومت داری می نمایند, تمام تلاش خویش را برای زدودن آثار شوم ناامنی های گوناگون می نمایند. شعار عدالت علی(ع) نه راهبردی تبلیغاتی, بلکه اعتقادی راسخ برای جامعه ای حداقل در مسیر آرمانهای خدایی است. قرآن به پا خواندن مردم در برقراری قسط و عدل را که از مهمترین عوامل ایجاد آرامش برای خلق است , را وظیفه پیامبران می داند. لذا علی(ع) خود عادل ترین است و ارکان حکومتش را به اقامه عدل فرا می خواند. در فرمان حکومت مالک اشتر که هیچ گاه به دست او برای اجرا نرسید و پیش از امارت به شهادت رسید , بیشترین توصیه اش مراعات احوال مردم است .اعم از معیشت و امنیت و آبادی ایشان. (الا ای مالک! هرگز از جریان امور کشور و طرز سلوک حکام با رعیت، لحظه ای غافل مباش!به جزئیات امور شخصا رسیدگی کن و گزارشهای کشور را تا آخرین کلمه با دقت بشنو! این عمل چنان فرمانداران تو را در ایفای تکلیف، محتاط و دقیق خواهد کرد که از بیم بازرسان پنهان، در غایب و حضور به هیچ حرکت مخالف اقدام نکنند.به تو و همه فرماندارانم امر می کنم که قبل از اقدام در استفاده از مالیات کشور، به عمران و ابادی بپردازند.)

یا در مورد ایتام و محرومان این چنین می نویسد: (الا ای مالک! یتیمان را می شناسی؟ کودکان خردسالی که در حساسترین سنین عمر ، پرستار را از دست می دهند و همچون نونهالی که در آغاز رستن بی باغبان ماند, پژمرده می شوند، در هر کشور که باشند، پدری جز حکومت وقت ندارند) لذا تلاش اصیل حکومت دینی همانطور که زدودن کفر و بی خدایی است , در کنار آن القا و ایجاد و گسترش آرامش روح وروان در جامعه است. کشور اسلامی ما با انگیزه به پا داشتن حکومتی دین محور حداقل در مسیر رفتارهای اصلی بایستی گام بردارد. امام عظیم الشأن ما با همین شعارها و اعتقادات وارد عرصه سیاست شدند. پس از ایشان رهبری معظم انقلاب شاید بیشترین ماده سخنانشان در این بیست واندی سال, عدالت مداری و سلوک صالحانه حکام با مردم است. سخن از باب شناسایی آفات است.

اگر گفته می شود حاکم دینی, نه فقط رأس حکومت, که ارکان زیرین حکومت که در تعامل رودر رو با مردم هستند , مسئولیت بیشتر دارند. آنقدر که این ایام, انتخابات و قدرت گرفتن در آن منظور نظر است ,آیا دغدغه های مردم , مورد اهتمام است؟ آنقدر که پیشی گرفتن از یکدیگر برای بدست آوردن کرسی های قدرت, محور تلاش است, انگیزه ایجاد آرامش برای جامعه, دغدغه است؟ و دهها و صدها سؤال دیگر از این دست , در اعمال مسئولین ما آیا مورد تغافل نیست؟ منازعات سیاسی و باندی سیاست پیشگان آیا کمکی به آرامش روح وروان مردم می نماید؟ دستگاههای تبلیغاتی, اعم از ملی و غیره در این زمینه توفیقی در خور داشته اند؟ فقط با انذار و هشدار وتعقیب و پیگیری رهبری معظم ,این همه , اصلاح شدنی نیست.پس طبقات پائین تر حکومت چه میکنند؟ نه اینکه مطلق بگوییم که هیچ نشده است,که بی انصافی است, ولی تلاشها حداقل هایی از این دست را, پوشش می دهد؟ صدا و سیمای ما آنقدر که از بدبختیها و گرفتاری های مردم و زندگی ایشان سوژه فیلم و سریال می کند, که البته بسیاری از آنها واقعیت است, از خوشیها و القای آرامش سوژه ندارد؟ از خود نمی پرسند چرا بعض از سریال ها اقبال خوبی دارند و برخی خیر؟ چرا خیلی ها به سراغ برنامه های ماهواره می روند و خود را به گونه ای دیگر سرگرم میکنند؟ این حقیر از بسیاری که پرسیده ام در جوابم میگویند, ما که خود خسته از کار و مشکلات و مضیقه ها هستیم, حداقل شب را با آرامش می خواهیم سپری کنیم و دغدغه ها را مدتی فراموش کنیم, سراغ برنامه های خنثی ولی به ظاهر آرام بخش ماهواره میروند. چرا اعتیاد به آرام بخش های کاذب اعم از مخدر و موسیقی و هرزگی های اخلاقی شایع می شود؟

ما همگی مسئولیم. در حکومتی دین مدار مردم و مسئول هردو مسئولند.شعارهای مقطعی سیاست پیشگان, مصرف زمانی دارد.ولی واقعیت ها به گونه دیگر است. اگر در توصیف روزگار رهایی درایام ظهور موعود ادیان(ع) گفته شده است که گرگ ومیش با هم مسالمت آمیز می زیند, نه اینکه طبایع تغییر می کنند. بلکه رفتارهای گرگ گونه آدمیان با هم نوعانشان در پرتو صلح کل اصلاح می گردد. بیاییم حداقل در مسیر این اهداف عالی گام برداریم.  

---------------------

محمدحسین معزی تهرانی   

 

Copyright © 2013 Moballeq, All rights reserved