سه شنبه, 03 بهمن 1396 23:12

آنچه از امام خمینی که نباید به موزه برود!

محمدحسین معزی تهرانی

 

در سالگرد رحلت بزرگمردی قرار داریم که مطالعه در احوال او این نکته را روشن می کند که او از جنس دیگری بوده است.جنسی فراتر از هم نوعان خویش که نه, فراتر از هم سلکان خویش. انسانی در لباس بندگی و طبعی پیشوایانه, انسانی که آموخت و آموزش داد.

عالمی که علمش همه چیز او نبود, بلکه عمل و رنگ و بوی آن عمل ملاک تمایزش با دیگران بود. وظیفه محوری در رفتارش شاخصه اصلی عملگرایی او بود. بزرگترین ظلم در حق او غلو در مقامش و آسمانی کردن اوست. هنر و کمالش در این بود که با مقام انسانی و زمینی اش رخت پیامبری امت زمانش بر تن کرد, و این میسر نشد مگر به جهد و تلاشش در راه علم و عمل و کسب عنایات خاصه از آسمانیان .

آنچه از این جنس رهبران باقی می ماند شایسته پاسداشتی نیکو و در شأن آنهاست. میراث زیبای این چنین بندگان شایسته, زیور موزه های انسانی , یعنی دلهای پیروانشان است. موزه های معمول خیلی هنر کنند, نگهدارنده آثار و اشیاء به جای مانده از ایشان خواهند بود.

آثاری که نگاه به آنان خاطره ایشان را یاد آوری می کند. اما آنچه از ایشان نبایستی درون موزه ها برود, مشی و کلام و راه و هدف ایشان است. اگر روزی بیاید که دیگر امام خمینی را فقط در موزه ها و مناسبات جستجو باید کرد آنروز روز مرگ امام است. امام خمینی زنده است و هیچ گاه به موزه ها سپرده نخواهد شد. اما آنها که از او نباید به موزه برود و فقط مایه تزئین شود سلوک او در بندگی , خضوع او در برابر اولیاء حق, سر سپردگی به راه روشن حقیقت, دینداری و تلاش او در حفاظت از جزء جزء دین, قیام به معروف ودشمنی منکر, اعتقاد به مردم به عنوان یاوران دین, دردشناسی و دنیا گریزی, خدمت خالصانه, مستضعف مدار و دلجوی غریبان, قانون شناس و قانون مدار, دشمن شناس و دشمن ستیز, منصف در برابر مخالف, دوست و غمخوار ضعیفان و بی پناهان, عادل و عدلجو, قاطع در برابر منافق, شعور پرور و ضد شعارزدگی ودهها صفت دیگر که هرکدامشان برای تک تک انسانها اعم از عالم و حاکم و تمامی اقشار یک جامعه دینی راهگشا است, و در گذر زمان نیز کهنه نخواهدشد.

لذا خمینی ماندنی است چون در مسیر نور و ارکان نور گام برداشت.

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق           ثبت است بر جریده عالم دوام ما

Copyright © 2013 Moballeq, All rights reserved